بررسی تمام جوانب شرکت مسئولیت محدود

شرکت با مسئولیت محدود چیست؟

شرکت با مسئولیت محدود به موجب ماده ۹۴ قانون تجارت، شرکتی است که بین دو یا چند نفر برای انجام امور تجارتی تشکیل می‌شود و مسئولیت هر شریک در قبال بدهی‌ها و تعهدات شرکت، فقط تا میزان سرمایه‌ای است که در شرکت گذاشته است. بنابراین، برخلاف شرکت‌های تضامنی، طلبکاران اصولاً حق رجوع به اموال شخصی شرکا را ندارند و حدود مسئولیت آنان به آورده‌شان محدود است.

حداقل تعداد شرکا در این شرکت دو نفر است و شرکا می‌توانند اشخاص حقیقی یا حقوقی باشند. حتی اشخاص محجور نیز از طریق ولی یا قیم خود می‌توانند شریک چنین شرکتی شوند. این ساختار باعث شده شرکت با مسئولیت محدود قالبی مناسب برای فعالیت‌های تجاری محدود، خانوادگی و کسب‌وکارهای کوچک و متوسط باشد.

از نظر موضوع فعالیت، این شرکت الزاماً برای امور تجارتی تشکیل می‌شود، در حالی که در شرکت‌های سهامی امکان فعالیت غیرتجارتی نیز پیش‌بینی شده است. همچنین به موجب ماده ۹۵ قانون تجارت، قید عبارت «با مسئولیت محدود» در نام شرکت الزامی است و ذکر نام شریک در نام شرکت می‌تواند مسئولیت او را در برابر اشخاص ثالث تشدید کند.

 

 

سرمایه شرکت با مسئولیت محدود

در شرکت با مسئولیت محدود، سرمایه به سهام تقسیم نمی‌شود و به همین دلیل در این شرکت «سهام» و «سهامدار» وجود ندارد؛ بلکه اشخاص «شریک» هستند و حق آنان «سهم‌الشرکه» نامیده می‌شود. این ویژگی تفاوت اساسی این شرکت با شرکت‌های سهامی است.

آورده شرکا می‌تواند نقدی یا غیرنقدی باشد. طبق مواد ۹۶ و ۹۷ قانون تجارت، تمام سرمایه نقدی باید پرداخت و آورده‌های غیرنقدی نیز تقویم و تسلیم شده و ارزش آن‌ها در شرکت‌نامه تصریح شود. شرکا نسبت به ارزیابی آورده‌های غیرنقدی در برابر اشخاص ثالث مسئولیت تضامنی دارند (ماده ۹۸)، که نشان‌دهنده اهمیت واقعی بودن سرمایه اعلامی شرکت است.

سهم‌الشرکه قابل تبدیل به اوراق تجاری نیست و انتقال آن نیز آزادانه انجام نمی‌شود. به موجب ماده ۱۰۲، انتقال سهم‌الشرکه منوط به رضایت اکثریتی از شرکا است که هم اکثریت عددی داشته باشند و هم حداقل سه‌ربع سرمایه متعلق به آنان باشد، و این انتقال باید با سند رسمی صورت گیرد (ماده ۱۰۳). همچنین قانون برای این شرکت حداقل یا حداکثر سرمایه مشخص نکرده است.

مسئولیت شرکا در شرکت با مسئولیت محدود

شرکت با مسئولیت محدود در زمره شرکت‌های سرمایه‌ای قرار می‌گیرد و به موجب ماده ۹۴ قانون تجارت، مسئولیت هر شریک در برابر قروض و تعهدات شرکت، صرفاً تا میزان سرمایه‌ای است که در شرکت گذاشته است. بنابراین اگر شرکت دارای بدهی‌ای بیش از سرمایه خود باشد، طلبکاران اصولاً حق مراجعه به اموال شخصی شرکا را ندارند و ریسک فعالیت تجاری از دارایی شخصی آنان جدا شده است.

برای مثال، اگر شرکتی با چهار شریک و سرمایه مجموع ۱۰۰ میلیون تومان، یک میلیارد تومان بدهی داشته باشد، مسئولیت هر شریک فقط در حدود آورده اوست و نسبت به مازاد، تعهدی متوجه او نیست. حتی پس از انحلال شرکت نیز اصل بر عدم امکان رجوع به اموال شخصی شرکا است؛ مگر در موارد استثنایی که قانون مسئولیت تضامنی پیش‌بینی کرده باشد، مانند مسئولیت ناشی از بطلان شرکت یا تخلفات مقرر در ماده ۱۰۱ قانون تجارت.

از نظر مبنای مسئولیت، این شرکت با شرکت سهامی شباهت دارد؛ با این تفاوت که در شرکت سهامی، مطابق ماده ۱ لایحه اصلاحی، مسئولیت صاحبان سهام محدود به مبلغ اسمی سهام آنان است، زیرا سرمایه به سهام تقسیم شده است، در حالی‌که در شرکت با مسئولیت محدود، مبنای مسئولیت «سهم‌الشرکه» است نه سهم.

زمان ایجاد شخصیت حقوقی در شرکت با مسئولیت محدود

تشکیل شرکت با مسئولیت محدود تشریفات پیچیده شرکت‌های سهامی را ندارد. مطابق ماده ۹۶ قانون تجارت، شرکت زمانی تشکیل‌شده تلقی می‌شود که تمام سرمایه نقدی پرداخت و سهم‌الشرکه‌های غیرنقدی نیز تقویم و تسلیم شده باشد. در این شرکت، تعهد به پرداخت سرمایه در آینده پذیرفته نیست و کل سرمایه باید در زمان تشکیل، بالفعل موجود باشد.

اهمیت این موضوع تا حدی است که قانون‌گذار در ماده ۱۱۵ قانون تجارت، برای اشخاصی که برخلاف واقع، پرداخت کامل سرمایه یا تقویم و تسلیم آورده غیرنقدی را گواهی کنند، عنوان مجرمانه (کلاهبرداری) پیش‌بینی کرده است. بنابراین، تحقق واقعی سرمایه شرط اساسی ایجاد شرکت است.

این وضعیت با شرکت‌های سهامی متفاوت است؛ زیرا در شرکت سهامی، پرداخت تمام سرمایه در بدو تشکیل شرط نیست و با پرداخت حداقل مقرر قانونی و پذیرش سمت توسط مدیران و بازرسان، شخصیت حقوقی شرکت تحقق می‌یابد.

اساسنامه و شرکت‌نامه در شرکت با مسئولیت محدود

در شرکت با مسئولیت محدود، «شرکت‌نامه» نقش قرارداد تأسیس شرکت را دارد و باید به ثبت برسد و مبنای روابط اولیه شرکا محسوب می‌شود. در مقابل، «اساسنامه» سندی است که نحوه اداره شرکت، حدود اختیارات مدیران، ترتیب تصمیم‌گیری شرکا و سایر قواعد داخلی را تنظیم می‌کند.

درباره الزامی بودن اساسنامه در این شرکت، میان حقوقدانان اختلاف نظر وجود دارد. برخی معتقدند برخلاف شرکت‌های سهامی، وجود اساسنامه الزامی نیست؛ با این حال، ماده ۱۰۸ قانون تجارت تصریح می‌کند که روابط بین شرکا تابع اساسنامه است، که نشان می‌دهد در عمل، اساسنامه نقش مهم و تعیین‌کننده‌ای در تنظیم روابط داخلی شرکت دارد. در حالی که در شرکت‌های سهامی و تعاونی، وجود اساسنامه الزامی است، در شرکت با مسئولیت محدود محور اصلی تشکیل، شرکت‌نامه است؛ اما برای اداره منظم شرکت، تنظیم اساسنامه عملاً ضروری به نظر می‌رسد.

آورده نقدی و غیرنقدی در شرکت با مسئولیت محدود

در شرکت با مسئولیت محدود، سرمایه می‌تواند تماماً نقدی، غیرنقدی یا ترکیبی از هر دو باشد. قانون‌گذار برای پرداخت آورده نقدی تشریفات خاصی مانند افتتاح حساب بانکی مقرر نکرده و پرداخت می‌تواند به هر طریق معتبر از جمله وجه نقد، چک یا حواله انجام شود. با این حال، مطابق ماده ۹۶ قانون تجارت، تمام سرمایه نقدی باید در زمان تشکیل شرکت پرداخت شده باشد.

آورده غیرنقدی نیز باید تقویم و عین آن تسلیم شرکت شود و ارزش آن در شرکت‌نامه تصریح گردد (مواد ۹۶ و ۹۷). تقویم این آورده‌ها با تراضی تمام شرکاست، برخلاف شرکت سهامی که ارزیابی توسط کارشناس رسمی دادگستری الزامی است. به نظر برخی حقوقدانان، مالی که متعلق به دیگری است، یا مالی که به‌طور کامل در وثیقه دین قرار دارد و ارزش آن پوشش‌دهنده تعهد نیست، نمی‌تواند آورده معتبر محسوب شود. همچنین تعهد به کار یا خدمات، هرچند ممکن است در روابط داخلی شرکا در تقسیم سود مؤثر باشد، اما از دید طلبکاران شرکت سرمایه تلقی نمی‌شود؛ زیرا قابل توقیف نیست. در شرکت با مسئولیت محدود، تسلیم آورده غیرنقدی به مدیر شرکت انجام می‌شود، در حالی‌که در شرکت سهامی عین یا مدارک مالکیت باید به بانک سپرده شود.

 

 

موارد مسئولیت تضامنی در شرکت با مسئولیت محدود

اصل در این شرکت، محدود بودن مسئولیت شرکاست؛ اما قانون در موارد استثنایی مسئولیت تضامنی پیش‌بینی کرده است. نخست، به موجب ماده ۹۵ قانون تجارت، اگر عبارت «با مسئولیت محدود» در نام شرکت قید نشود، شرکت در برابر اشخاص ثالث تضامنی محسوب می‌شود. همچنین شریکی که نام او در نام شرکت ذکر شود، در مقابل ثالث حکم شریک ضامن را خواهد داشت.

دوم، طبق ماده ۹۸، شرکا نسبت به تقویم آورده‌های غیرنقدی در برابر اشخاص ثالث مسئولیت تضامنی دارند. اگر ارزش اعلامی بیش از قیمت واقعی باشد، شرکا نسبت به تفاوت قیمت مسئول خواهند بود. برای تقویم متقلبانه نیز ضمانت اجرای کیفری پیش‌بینی شده است (ماده ۱۱۵) و مرور زمان این دعاوی ده سال از تاریخ تشکیل شرکت است (ماده ۹۹).

سوم، در صورت بطلان شرکت به علت عدم رعایت شرایط اساسی تشکیل (مواد ۹۶ و ۹۷)، شرکت در برابر ثالث نمی‌تواند به بطلان استناد کند (ماده ۱۰۰). در این حالت، به موجب ماده ۱۰۱، شرکایی که بطلان مستند به عمل آنان است و مدیران یا هیأت نظاری که مرتکب تقصیر شده‌اند، در برابر شرکا و اشخاص ثالث مسئولیت تضامنی خواهند داشت. این مسئولیت مبتنی بر تقصیر است و صرف داشتن سمت کافی نیست.

انتقال سهم‌الشرکه در شرکت با مسئولیت محدود

انتقال سهم‌الشرکه در این شرکت برخلاف شرکت‌های سهامی آزاد و ساده نیست. به موجب ماده ۱۰۳ قانون تجارت، انتقال سهم‌الشرکه باید به موجب سند رسمی انجام شود. برخی حقوقدانان این تشریفات را شرط اساسی انتقال می‌دانند، به‌گونه‌ای که بدون سند رسمی اساساً انتقالی واقع نمی‌شود.

افزون بر تشریفات شکلی، انتقال به اشخاص ثالث مستلزم رضایت اکثریتی از شرکاست که هم اکثریت عددی داشته باشند و هم حداقل سه‌ربع سرمایه متعلق به آنان باشد (ماده ۱۰۲). این قاعده جنبه آمره دارد و هدف آن حفظ جنبه شخصی شرکت و جلوگیری از ورود اشخاص ناخواسته است. در انتقال بین خود شرکا، نظر غالب بر تسهیل بیشتر است، هرچند اساسنامه می‌تواند محدودیت‌هایی مقرر کند.

با وجود آن‌که شرکت با مسئولیت محدود از نظر ماهیت سرمایه‌ای است، مقررات انتقال سهم‌الشرکه در آن سخت‌گیرانه‌تر از شرکت سهامی است؛ زیرا در شرکت سهامی اصل بر قابلیت نقل و انتقال آزاد سهام، به‌ویژه در سهامی عام، است.

مدیران شرکت با مسئولیت محدود

به موجب ماده ۱۰۴ قانون تجارت، شرکت با مسئولیت محدود توسط یک یا چند مدیر (موظف یا غیرموظف) اداره می‌شود که می‌توانند از بین شرکا یا خارج از آنان انتخاب شوند و برای مدت محدود یا نامحدود تعیین گردند. قانون، شرایط انتخاب مدیر و تعداد دقیق آن را مشخص نکرده است و برخلاف شرکت‌های سهامی، مفهومی به نام هیأت مدیره یا مدیرعامل الزامی وجود ندارد. مدیر می‌تواند شخص حقیقی، حقوقی یا حتی یک شرکت تجاری باشد.

در صورت عدم تعیین مدیر هنگام تشکیل، انتخاب مدیر بر اساس نصاب ماده ۱۰۶ صورت می‌گیرد. اگر شرکا تنها دو نفر باشند و به توافق نرسند، یا شرکت باید با اتفاق آرا منحل شود یا هر شریک در مقابل ثالث مدیر مستقل باشد. برخلاف شرکت‌های سهامی که تعداد مدیران حداقل ۳ نفر (سهامی خاص) یا ۵ نفر (سهامی عام) است، شرکت با مسئولیت محدود حداقل یک مدیر کافی دارد. مسئولیت مدیران بر اساس قواعد عام مسئولیت مدنی است و مدیر قابل عزل است مگر اساسنامه ترتیب دیگری مقرر کرده باشد.

انتخاب مدیرعامل در شرکت با مسئولیت محدود

در شرکت با مسئولیت محدود، وجود مدیرعامل الزامی نیست و وظایف مدیریتی ممکن است توسط یک یا چند مدیر انجام شود. نصاب انتخاب، مدت مسئولیت و امکان انتخاب مجدد مدیر در اساسنامه یا شرکت‌نامه تعیین می‌شود. حداقل تعداد مدیران یک نفر است و می‌توان آن‌ها را برای مدت محدود یا نامحدود منصوب کرد. برخلاف شرکت سهامی که مدیرعامل باید از بین سهامداران انتخاب شود و مدت مأموریت مشخص است، در شرکت با مسئولیت محدود انعطاف بیشتری برای انتخاب و مدیریت وجود دارد.

اختیارات و مسئولیت مدیران شرکت با مسئولیت محدود

مطابق ماده ۱۰۵ قانون تجارت، مدیران شرکت با مسئولیت محدود کلیه اختیارات لازم برای اداره و نمایندگی شرکت را دارند مگر آنکه اساسنامه این اختیارات را محدود کرده باشد. محدودیت‌های مقرر در اساسنامه هم در مقابل شرکا و هم در مقابل ثالث معتبر است. اما اگر محدودیت اختیارات توسط قرارداد یا تصمیم مجمع اعمال شود، در مقابل ثالث باطل و کان لم یکن است ولی بین مدیر و شرکا معتبر خواهد بود.

بنابراین، اگر مدیر شرکت با مسئولیت محدود از حدود اختیارات خود تجاوز کند و این محدودیت اساسنامه‌ای باشد، معامله غیرنافذ بوده و ثالث نمی‌تواند علیه شرکت اقدام کند. در شرکت‌های سهامی، ماده ۱۱۸ لایحه نیز همین ملاک را پیش‌بینی کرده است. در کل، مدیران باید در حدود موضوع شرکت عمل کنند و اختیاراتشان مطلق نیست.

مسئولیت کیفری مدیران و اعضای شرکت با مسئولیت محدود

مطابق ماده ۱۱۵ قانون تجارت، مسئولیت جزایی مدیران و مؤسسان شامل موارد زیر است:
۱. مؤسسان و مدیرانی که برخلاف واقع، پرداخت سرمایه نقدی یا تقویم و تسلیم سهم‌الشرکه غیرنقدی را اظهار کرده باشند.
۲. کسانی که به طور متقلبانه، سهم‌الشرکه غیرنقدی را بیش از ارزش واقعی تقویم کرده‌اند؛ اصطلاح «کسانی» شامل کارشناس یا دیگر اشخاص دخیل در تقویم آورده غیرنقد نیز می‌شود.
۳. مدیرانی که با ارائه صورت دارایی ناقص یا مزور، منافع موهومی بین شرکا تقسیم کنند.

این مسئولیت‌ها نشان‌دهنده اهمیت رعایت صداقت و شفافیت در اداره شرکت و اعلام سرمایه واقعی و تقویم دقیق آورده‌های غیرنقدی است.

 

 

نصاب تصمیمات در شرکت با مسئولیت محدود

در شرکت با مسئولیت محدود، مجمع عمومی عادی و فوق‌العاده قابلیت تشکیل دارد و نصاب تصمیم‌گیری تابع ماده ۱۰۶ قانون تجارت است. قاعده کلی تصمیم‌گیری به ترتیب زیر است:

1. ابتدا اساسنامه شرکت تعیین‌کننده نصاب و اکثریت است.
2. اگر اساسنامه سکوت کند، تصمیمات با اکثریت لااقل نصف سرمایه اتخاذ می‌شود.
3. اگر در دور اول نصاب حاصل نشود، در دور دوم تصمیم با اکثریت عددی شرکا معتبر است، حتی بدون اکثریت سرمایه‌ای.

موارد خاص شامل:

• انتقال سهم‌الشرکه به غیر از شرکا: حداقل سه‌ربع سرمایه + اکثریت عددی (ماده ۱۰۲ ق.ت).
• تغییر اساسنامه یا سرمایه: مطابق اساسنامه یا در صورت سکوت، اکثریت عددی + سه‌ربع سرمایه (ماده ۱۱۱ ق.ت).
• تغییر تابعیت شرکت: اتفاق آرا (ماده ۱۱۰ ق.ت).
• تقسیم نفع و ضرر و حق رای: ابتدا اساسنامه، در صورت سکوت نسبت به سهم هر شریک (مواد ۱۰۷ و ۱۰۸ ق.ت).
• افزایش سرمایه که تعهد ایجاد کند: اتفاق آرا (ماده ۱۱۲ ق.ت).

این قاعده باعث می‌شود تصمیمات مهم با رضایت اکثریت واقعی شرکا انجام شود و در عین حال امکان انعطاف برای امور روزمره شرکت وجود داشته باشد.

هیأت نظار در شرکت با مسئولیت محدود

برخلاف شرکت سهامی که بازرس الزامی است، در شرکت با مسئولیت محدود وجود هیأت نظار تنها در صورتی الزامی است که تعداد شرکا ۱۳ نفر یا بیشتر باشد (ماده ۱۰۹ ق.ت). در شرکت‌هایی با کمتر از ۱۳ شریک، هیأت نظار اختیاری است. اعضای هیأت نظار باید حداقل سه نفر و از بین شرکا باشند و توسط مجمع عمومی شرکا انتخاب می‌شوند. دوره مأموریت اولین هیأت یک سال و برای دوره‌های بعد طبق اساسنامه تعیین می‌شود و امکان طولانی‌تر شدن دوره وجود دارد.

وظایف اصلی هیأت نظار شامل:

• بررسی رعایت مفاد مواد ۹۶ و ۹۷ درباره تشکیل شرکت.
• دعوت مجمع عمومی فوق‌العاده در صورت عدم اقدام مدیر برای تغییر اساسنامه یا سرمایه.
• در صورت پیش‌بینی اساسنامه، بررسی و تصویب صورت مالی و ترازنامه شرکت.

هیأت نظار در شرکت با مسئولیت محدود وظایف کنترل و نظارت را به عهده دارد و مواد ۱۶۵، ۱۶۶ و ۱۷۰ قانون تجارت درباره اختیارات و مسئولیت هیأت نظار شرکت‌های مختلط سهامی، به طور مشابه در این شرکت‌ها اعمال می‌شود.

نظارت شرکا بر شرکت با مسئولیت محدود

مطابق ماده ۱۷۰ قانون تجارت، هر شریک تا ۱۵ روز قبل از مجمع عمومی می‌تواند شخصاً یا توسط نماینده خود در مرکز اصلی شرکت حاضر شده و از صورت مالی، بیلان و گزارش هیأت نظار اطلاع یابد. این حق در شرکت با مسئولیت محدود نیز قابل اجراست، حتی اگر مجمع عمومی تشکیل نشود. اما نظارت شرکا محدود به این سه مورد است مگر اینکه اساسنامه مدارک یا گزارش‌های بیشتری برای اطلاع شرکا پیش‌بینی کرده باشد. این نظارت تضمین شفافیت در مدیریت شرکت و کنترل عملکرد مدیران و هیأت نظار است.

بطلان شرکت با مسئولیت محدود

به موجب ماده ۱۰۰ قانون تجارت، هر شرکتی که برخلاف مواد ۹۶ و ۹۷ تشکیل شده باشد، باطل و از درجه اعتبار ساقط است. موارد شایع بطلان شامل:

1. پرداخت نشدن کامل سهم‌الشرکه نقدی یا تقویم و تسلیم ناقص آورده غیرنقد.
2. تعیین نشدن آورده غیرنقد.

با رفع نقص موجب بطلان، شرکت از روز رفع نقص معتبر تلقی می‌شود نه از روزی که اعلام تشکیل شده است. با این حال، شرکا نمی‌توانند بطلان را علیه اشخاص ثالث اعمال کنند.

 

 

انحلال شرکت با مسئولیت محدود

انحلال شرکت با مسئولیت محدود می‌تواند به دو روش عمومی و اختصاصی انجام شود:

طرق عمومی (ماده ۹۳ ق.ت):

• انقضای مدت شرکت
• خاتمه موضوع شرکت
• غیرممکن شدن انجام موضوع شرکت
• ورشکستگی

طرق اختصاصی (ماده ۱۱۴ ق.ت):

1. تصمیم شرکایی که سهم‌الشرکه آنان بیش از نصف سرمایه شرکت است.
2. از بین رفتن نصف سرمایه شرکت به واسطه ضرر + تقاضای یکی از شرکا + تأیید دادگاه + عدم تمایل سایر شرکا به پرداخت سهم متقاضی.
3. فوت شریک، در صورتی که اساسنامه پیش‌بینی کرده باشد.

روش‌های اختصاصی معمولاً نیازمند رأی دادگاه یا تصویب مجمع نیست، مگر در بند دوم که درخواست انحلال به دادگاه ارائه می‌شود.

تشکیل سرمایه احتیاطی یا اندوخته قانونی

مطابق مواد ۱۱۳ و ۵۷ قانون تجارت، سالانه حداقل یک بیستم از سود خالص شرکت باید به عنوان سرمایه احتیاطی یا اندوخته قانونی کنار گذاشته شود. وقتی اندوخته به یک دهم سرمایه رسید، ادامه آن اختیاری خواهد بود. این رویه مشابه شرکت‌های سهامی است که طبق ماده ۱۴۰ لایحه تشکیل اندوخته قانونی الزامی است. این سرمایه به شرکت کمک می‌کند در مواجهه با زیان‌ها و ریسک‌های تجاری پایدار بماند.

موارد کلاهبرداری در شرکت با مسئولیت محدود

شرکت با مسئولیت محدود در شرایط زیر می‌تواند کلاهبردار محسوب شود (ماده ۱۱۵ ق.ت):

1. موسسان یا مدیرانی که پرداخت کامل سرمایه نقدی یا تقویم و تسلیم آورده غیرنقدی را خلاف واقع اعلام کنند.
2. کسانی که به طور متقلبانه سهم‌الشرکه غیرنقدی را بیش از ارزش واقعی تقویم کرده باشند.
3. مدیرانی که با نبودن صورت دارایی یا ارائه صورت دارایی مزور، منافع موهومی بین شرکا تقسیم کنند.

این موارد تاکید بر صداقت و شفافیت در تشکیل و اداره شرکت دارد و تخلف در آن مجازات کیفری دارد.

وکلای مجرب در حوزه تجاری

وکلای تجاری و شرکت‌ها به شرکای شرکت با مسئولیت محدود کمک می‌کنند تا تمام مراحل قانونی تشکیل، اداره، تغییرات و انحلال شرکت به درستی انجام شود. این وکلا می‌توانند:

• بررسی و تنظیم شرکتنامه و اساسنامه
• ارائه مشاوره در خصوص اختیارات و مسئولیت مدیران
• نظارت بر رعایت مقررات سرمایه، نقل و انتقال سهم‌الشرکه و تشکیل مجامع
• پیگیری دعاوی مرتبط با بطلان، انحلال یا کلاهبرداری
  را بر عهده داشته باشند.

داشتن وکلای مجرب موجب کاهش ریسک حقوقی، جلوگیری از تضییع حقوق شرکا و رعایت الزامات قانونی در شرکت با مسئولیت محدود می‌شود.